Ψευδαισθήσεις

Καταρχήν πρέπει να σας πω ότι πάντα είμουν και είμαι, αντίθετος με την όλη ιδέα της παπαγαλίας και της στείρας αποστήθισης γνώσεων. Η γνώση πρέπει να βιώνεται, έτσι ώστε να γίνεται κτήμα κάθε μαθητή. Όσον αφορά στο θέμα της Έκθεσης των Ελληνικών για το οποίο έγινε μεγάλη φασαρία, έχω να πω το εξής. 

Υπάρχουν πολλοί μαθητές οι οποίοι δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις ανάγκες του θέματος. Κάποιοι λίγοι μαθητές τα κατάφεραν! Δεν ήταν εύκολο θέμα αλλά οι γνώσεις που απόκτησαν οι μαθητές από όλους τους θεματικούς που διδάκτηκαν έπρεπε να τους δώσει τροφή για σκέψη, τροφή για οικοδόμηση μιας σωστής έκθεσης.

Το θέμα είχε την ασάφεια του, εδώ όμως έρχεται η κριτική σκέψη του μαθητή! Εδώ έρχεται ο ρόλος του εκπαιδευτικού(και του σχολείου αλλά ειδικά του φροντιστηρίου) να βοηθήσει το μαθητή να σκέφτεται εποικοδομητικά. 

Η προσπάθεια των θεματοθετών ίσως αδικεί κάποια παιδιά τα οποία είναι αδύνατα, κάποια παιδιά τα οποία δεν είχαν ποτέ ιδιαίτερες ικανότητες στο λόγο αλλά προσπάθησαν να τα καταφέρουν. Σε αυτά τα παιδιά δεν επέτρεψε να γράψουν ένα ικανοποιητικό βαθμό και ως εκτούτου να μειώσει τις πιθανότητες του να εισαχθούν σε κάποιο πανεπιστήμιο της αρεσκείας του.

Το συμπέρασμα μου: Όλοι μας πρέπει να μάθουμε τα παιδιά μας να σκέφτονται, να αγωνίζονται ουσιαστικά, με πάθος αλλά και αφοσίωση. Δεν πρέπει τα παιδιά να μάθουν στα εύκολα.

Το διάβασμα πρέπει να είναι καθημερινό...

Καλή επιτυχία σε όλους τους τελειόφοιτους!